(Δημοσίευση: 2 Ιουνίου 2010) Ο ΝΑΥΤΗΛΟΣ, είναι ένας νεαρός ναύτης που...

(Δημοσίευση: 24 Απριλίου 2009). Ο Ναυτήλος (ή μήπως Ναυτ-ηλος;) διατυπώνει μερικές "πρώτες σκέψεις", καταπώς λέει ο ίδιος, για την ανθρώπινη συμπεριφορά στην περιοχή της κουλτούρας. Ίσως πράγματι από εδώ, από το γέλιο και το κλάμα, να (ξανα)περνάει ο δρόμος προς την Α-λήθεια μας.

(Δημοσίευση: 22 Απριλίου 2009) Μία μικρή, τοσηδά στιγμή από τον Ναυτήλο. Αρκεί βέβαια να...

(Δημοσίευση: 14 Δεκεμβρίου 2008). Ένα ποίημα του Γρηγόρη Ραδίτση. Για τον Αλέξη.

(Δημοσίευση: 13 Νοεμβρίου 2008). Το κλασσικό δοκίμιο του Οκτάβ Μερλιέ για τον Γιώργο Σεφέρη. Η Γλώσσα, η ελληνικότητα, η ποίηση, η πορεία. Η πάλη με τη Μοίρα. Υπό τύπον εισαγωγής, προτάσσεται ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα του Οκτάβ Μερλιέ και της γυναίκας του Μέλπως, μικρό αντίδωρο σε όσα πρόσφεραν. Η μετάφραση είναι του Ξεν. Καράκαλου και η επιμέλεια για τον Φυλλομάντη του Γιάννη Μεμαίου.

"Πού πήγε η μέρα η δίκοπη, που 'χε τα πάντα αλλάξει..." Ένα από τα καλύτερα ποιήματα της αειθαλούς ελληνικής ερωτικής ποιήσης. Ο στοχασμός κι ο πόθος. Ο πόθος και ο στοχασμός. Όσα δεν βάζει ο λογισμός. Η κοντινή απουσία κι η μακρυνή παρουσία. Δεν περνάνε όλα από πάνω μας χωρίς να πιάνουν, θέλω να πω δεν γλυστράνε όλα σαν η βροχή στης χελιδόνας το φτερό. Έτσι γεννιούνται οι ομορφιές που μας χαρίζει η φύση. Ρόδο τ' ανέμου και ανεμοδούρι, και δώρο, και υποδόρεια ανάγκη νόστου, μα αποκάτω: παιδί, παιδάκι.... Έτσι μεγαλώνει ο κόσμος κι η καρδιά και θυμόμαστε όπου πάμε...
Ρόδο της μοίρας Καλώς όρισες πάλι! (Γιάννης Μεμαίος)

(Δημοσίευση: 28 Οκτωβρίου 2008) Ένα διήγημα μνημης. ...Έτσι το όνομα γίνεται νήμα, και το μνήμα νόημα. Του εχθρου και του ανθρώπου, της αφοσίωσης και της θυσίας. Του πόνου, που χαρακώνει και αναγεννα τη ζωή.
                                          * - * - * - * 

Αλλιώτικο μάς πρόκυψε ένα σαββατόβραδο. Δυο απ' την παρέα θέλησαμε να «εκτεθούμε» παρουσιάζοντας τον στιχουργό Σαββόπουλο. Η βραδιά πέρασε καλά. Τη νοιώσαμε να τρέπεται σε ψυχ-αγωγία (κι έτσι, να τέρπεται), βιώσαμε δηλαδή την έκφραση και τον προβληματισμό ταυτόχρονα: ακούσαμε το τραγούδι.
Ο καημός, η χαρμολύπη, το μικρό διάλειμμα απ' την αυτοσυνείδηση -και όχι το δείγμα μιας διαρκούς αφασίας- μαζί με το ψάξιμο λειψό, ψηλαφητό (αλλά πάντα ψάξιμο) είναι αυτά που φτιάχνουν το τραγούδι. «Έτσι βγαίνουν τα τραγούδια μάτια μου, έτσι παίρνεις κουράγιο, φτιάχνεις τραγούδι άγιο», όπως μας λέει και η Χαρούλα.
Ακούμε το τραγούδι. Τον στίχο τον ακούμε;
Ξανά, ξανά ξανά, ξανά...ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ....
Ξέρω να κρατώ τα μέτρα και τους χρόνους
τους μικρούς μου κώδικες σχεδόν τους ξέρω όλους
κι όμως δεν θα είχα επιτυχία δίχως την κρυμμένη τους αιτία

Πώς όμως έγινε αλλιώτικα απ' ό,τι, ποθήσαμε; Μέσα σ' αυτό, κι αυτό; «Όλα διαβήκαν από τις γλώσσες τις στραγγαλίστριες». Ο «δημοκρατικός συρφετός». Η ερπύτρια που τα στραγγάλισε όλα. Θύρα και θύρα. Θηράματα. Όλα. (Σχόλια 3)

Χρόνια περάσαν από τότε που έφυγες Παππούλη χωρίς γυρισμό. Πού άραγε να πήγες; Πώς περνάς; Δε μάθαμε ακόμα, περιμένουμε.
Περπάτησα, πήγα στ’ αμπέλι σου. Ήταν το χτήμα πούκρυβε το θησαυρό σου. Όποια κατεύθυνση και νάπαιρνες, σου ήταν δύσκολο να μην περάσης κι’ από κει. Και να που τώρα...