(Δημοσίευση: 11 Δεκεμβρίου 2008). Ενδιαφέρουσες ενστάσεις διατυπώνει ο αναγνώστης μας Τ.Δ. παίρνοντας αφορμή από το κείμενο του επίσης αναγνώστη μας Φυλλοψάχτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα με τίτλο "Του ψιθύρισα να πάει και του φώναξα να γυρίσει" (βλ. στη Στήλη Επι-καιρών).

(Δημοσίευση: 30 Νοεμβρίου 2008) Το σημείωμα της Σύνταξης για τον Νοέμβριο ("Η σκιά της πεταλούδας") που υπογράφει ο Γιάννης Φ. Φωτόπουλος, προκάλεσε τις καλές σκέψεις του φίλου Γρηγόρη Ραδίτση για τον άνθρωπο και την πορεία του μέσα στην Ιστορία. Τις δημοσιεύουμε ευχαρίστως, με την ελπίδα να προκαλέσουν ανταλλαγή σκέψεων και γνωμών.

(Δημοσίευση: 14 Μαρτίου 2008). Ο Δημήτρης Τζουβάνος μάς έστειλε εχθές την απάντησή του στο τελευταίο κείμενο του Χρήστου Μήλιου. "Μισό βήμα ακόμη", ανάμεσα στην άποψη, την πικρία, τις παρεξηγήσεις, την ανάγκη για "προχώρημα" των πραγμάτων, ανάγκη που όμως καταπώς φαίνεται βιώνεται και τίθεται διαφορετικά από τους συνομιλητές. Δεν έχουμε αντίρρηση για τις κρούσεις-συγκρούσεις, κάθε άλλο. Αλλά νά, είναι τα κοράκου χρώμα τα μαλλιά π' ασπρίσανε. Είναι η προσμονή μας (ελπίδα;) για μία μη ανταγωνιστική θεωρία των συγκρούσεων που θέτει ο Δημήτρης Τζουβάνος... Είναι η ανάγκη βάλουμε ένα λιθαράκι σε μία καλύτερη κατανόηση. Είναι η ανάγκη να συζητήσουμε με έναν νέο τρόπο (Γ.Φ.Φ.)

(Δημοσίευση 23 Φεβρουαρίου 2008) Όπως εξαρχής φαινόταν, ο διάλογος για το παρόν και το μέλλον του σοσιαλιστικού κινήματος κρατεί και αυτό είναι από μόνο του ευτυχές. Δημιουργεί την ευφορία (να πω την ελπίδα;) για μία μικρή έστω πρόοδο σε χρόνιες δυσανεξίες και καθηλώσεις. Πολύ δε περισσότερο, που δείχνει τη (διστακτική, είν΄αλήθεια, αλλά πάντως αξιοσημείωτη) διάθεση να ξεφύγει από τη συζήτηση "εκτιμήσεων" και να περάσει στη συζήτηση ευρύτερων προβλημάτων (και προβληματικών εργαλείων).
Ο Χρήστος Μήλιος επανέρχεται στη συζήτησή του με τον Δημήτρη Τζουβάνο, μέσα από ένα κείμενο ζωντανό και σημαντικό. Να ελπίζουμε στις παρεμβάσεις και άλλων φίλων και αναγνωστών; (Γιάννης Μεμαίος) (Σχόλια 15)

(Δημοσίευση: 16 Ιανουαρίου 2008) Ο διάλογος για τα χαίνοντα ζητήματα, τις ανεπάρκειες και τις ελπίδες του σοσιαλιστικού κινήματος στην πατρίδα μας συνεχίζεται. Ο Δημήτρης Τζουβάνος επανέρχεται ανταπαντώντας στον Χρήστο Μήλιο. Υπάρχει διακριτό σοσιαλιστικό ρεύμα μέσα στο ΠΑΣΟΚ, και τί θα πει "διακριτό"; Μπορούμε ν' απορρίψουμε τον αντικειμενίστικο υποκειμενισμό του κάθε "μοναδικού"  πόλου; Μπορούμε να ξεφύγουμε από τα λάθος διλήμματα, και ποιά είναι αυτά; Η υπέρβαση του πολιτικού τοπίου, λέει ο Δ. Τζουβάνος, θέλει κόσμο απεγκλωβισμένο από τα ανούσια διλήμματα, κι όχι περιχαρακωμένο εδώ ή εκεί... Πράγματι, λέμε εμείς: η συζήτηση είναι και αναγκαία και ενδιαφέρουσα. (Σχόλια 1)

(Δημοσίευση: 3 Ιανουαρίου 2008). Ο Χρήστος Μήλιος, παλιός φίλος και στέλεχος του σοσιαλιστικού κινήματος από τη Βόρεια Ελλάδα, συνεχίζει τη συζήτηση που άνοιξε με τις απόψεις του Δημήτρη Τζουβάνου. "Θα επαναλάβω και στην εκδοχή που το θέτεις μέσα στην απάντησή σου: Δεν υπάρχει κανένα αίτημα κομματικής μεταστροφής του ΠΑΣΟΚ σε σοσιαλιστικό (με ή χωρίς τον Γιώργο). Το «άλλαξέ τα όλα» δεν στοιχειοθετεί κανένα τέτοιο αίτημα. Άλλωστε έχει ήδη εγκαταλειφθεί μαζί με το αίτημα της ανανέωσης που και σε σχέση μ' αυτό ο χώρος έχει αναδιπλωθεί. Τα πράγματα έχουν πάει πίσω και όχι πιο μπροστά. Η κρίση προχωράει"
Ένας διάλογος φαίνεται να ξεκινάει γύρω από τις ανάγκες και τις αγωνίες που αφορούν μια σύγχρονη, επίκαιρη και μη ψευδεπίγραφη σοσιαλιστική πρόταση. Για να δούμε... Γ.Φ.Φ. (Σχόλια 3)

Δημοσίευση: 21 Δεκεμβρίου 2007). Ο Δημήτρης Τζουβάνος μάς έστειλε τις σκέψεις του με αφορμή την παρέμβαση του Χρήστου Μήλιου κάτω απ' το άρθρο του "Η Δεύτερη Εντολή" (βλ. στη Στήλη ΘΕΜΑΤΑ). Η συζήτηση, με αφορμή τα τεκταινόμενα στο ΠΑΣΟΚ, αφορά την κατάσταση του "σοσιαλιστικού χώρου" και τη νέα διατύπωση της σοσιαλιστικής πρότασης, ή μάλλον: την προοπτική μίας νέας σοσιαλιστικής πρότασης.
"...αυτό που παιζεται είναι παντα το μειζον χωρις υποθηκευση του στο συγκυριακο (μεγαλο ή μικρο) ειτε λεγεται Γιωργος ειτε ξεγιωργος. ... Οι διαγκωνιστικοι καυγαδες σε κάθε σημειο του χωρου είναι το ιδιο αντικοινωνικοι, όσο κι αν πασαλειφθουν με πολιτικουρες, και η δυνατοτητα να φτουρανε για «πολιτικοι» υποδεικνυει το ιδιο ιδεολογοπολιτικο (και κριτηριακο-θεωρητικο) ελλειμμα. Ο τυχοδιωκτικος οπαδισμος (μεγαλος και μικρος) σετακι με τον υπερκριτικισμο (κωφο καταγγελτισμο) και την (ουσιαστικη) αυθαδεια, είναι κοινος στο χωρο, και καταδεικτικος των τεραστιων κοινων αναγκων μετρου και πιστης. Η αγνοια της αγνοιας και της πολιτικης απαιδευσιας, είναι εξ ισου εντονη με τις δογματικες μικροβεβαιοτητες δια μεσου του χωρου αυτου"

(Δημοσίευση: 30 Οκτωβρίου 2007). Αυτό που μάς κάνει χαρούμενους εδώ στον Φυλλομάντη είναι που οι αναγνώστες μας στέλνουν όμορφα κείμενα. Ένα κείμενο από το "Παιδί μιας πληγωμένης καρδιάς". Ποιάς καρδιάς πληγή, ποιός θα τό 'βρει...
Μία παρέμβαση στη συζήτηση. Μάς θύμησε αυτό που δείξαμε να έχουμε ξεχάσει: ότι σκέψη και ψυχή ένα πράμα. Λιωμένες και ξαναζυμωμένες μαζύ.
Καλή ανάγνωση ανασφαλείς πατεράδες. Καλή ανάγνωση παιδιά που αλλιώς νομίζετε ότι είναι (Γ.Φ.Φ.). (Σχόλια 9)